OBIEKTYW.info - KARNAWAŁOWA SATYRIADA czyli I SLAM w Grodzisku

SLAM z języka angielskiego oznacza spotkanie poetów, którzy czytają własne wiersze przed publicznością, a ta ocenia na bieżąco treść wierszy i umiejętności oratorskie poetów i wyłania najlepszego autora wieczoru. Ważne jest, że rolę jury pełni właśnie zgromadzona publiczność, nie zaś grono krytyków i literatów.

Biorący udział w konkursie poeci, drogą losowania dzieleni są na małe, 2-3 osobowe grupki, z których publiczność przez oddanie głosu, czyli podniesienie ręki, wyłania zwycięzcę, który przechodzi do kolejnej tury. I tak po kilku turach wyłaniany jest zwycięzca całego SLAM-u. Akceptowane, a nawet mile widziane są głośne komentarze czy oklaski wyrażające akceptację czy dezaprobatę wobec prezentowanej poezji.

Pomysłodawcą oraz organizatorem grodziskiego SLAM-u, który odbył się 26 stycznia, było Stowarzyszenie Egida, które również ufundowało nagrody finansowe dla finalistów. Promocją spotkania poetyckiego zajęło się Centrum Kultury w Grodzisku (plakaty, ulotki, reklama na stronie internetowej oraz w radiu Bogoria). Nagrody rzeczowe przygotowała Aneta Caban z grodziskiego Infocentrum.
Imprezę prowadziła Małgorzata Ciechomska – Prezes Stowarzyszenia oraz Jerzy Jankowski (poeta z Żyrardowa, założyciel Grodziskiego Batalionu Literackiego Nad Wyraz).
Przepiękną oprawę muzyczną przygotował zespół Interpretacje pod kierunkiem Jacka Łocza.
Poeci, którzy wzięli udział w grodziskim SLAM-ie:

Eliminacje:
Jacek Suchowicz (Grodzisk Mazowiecki)
Wacław Karoń (Grodzisk Mazowiecki)
Barbara Klonowska (Warszawa)
Paweł Garnecki (Żyrardów)
Jerzy Paruszewski (Żyrardów)
Krzysztof Smolarz (Żyrardów)
Baha Krupka (Łowicz)
Maciej Krzysztof Dąbrowski (Grodzisk Mazowiecki)
Teresa Owcarz (Grodzisk Mazowiecki)
Janusz Błaszczak (Warszawa)
Piotr Łączyński (Grodzisk Mazowiecki)

Półfinał:
Jacek Suchowicz
Jerzy Paruszewski
Maciej Krzysztof Dąbrowski
Piotr Łączyński

Finał:Jerzy Paruszewski
Maciej Krzysztof Dąbrowski

Zwycięzcą I SLAM-u został Maciej Krzysztof Dąbrowski poeta z Grodziska Mazowieckiego.

W imieniu organizatorów zapraszamy miłośników poezji oraz piosenki poetyckiej na kolejne SLAM-y w Grodzisku Maz.: 27 kwietnia, 28 września oraz 30 listopada do Klubu Muzycznego w Centrum Kultury.
Aby przedstawić atmosferę slamu zamieszczamy zdjęcia oraz wybrane wiersze prezentowane tego wieczoru.

ZB

Maciej Krzysztof Dąbrowski
    _______ ... LAPANTY ... _______

Na ostrą krawędź dachu,   jak gdyby nic, bez strachu
choć smród i pełno kantów   - pcha się banda lapantów.
Z boku domu drabina; po niej się ten tłum wspina ...
Nawet jak spadnie który - znowu się pcha do góry;
jak nawet brzydko spadnie - zawsze ląduje ładnie!
Lezą wciąż po drabinie choć szczeble w wazelinie ...
Rynna co w d... się wrzyna - lapanta nie powstrzyma
bo pcha się tu po władzę! Przeszkadzać mu nie radzę!
Nic wyżej tego dachu nie ma w lapantów fachu.
Już słychać następnego: „posuńcie się, kolego”
Lezą w górę lapanty... i te „pro”, i te „anty”,
te co „o gospodarce”, i te co lubią harce w „wojenki i pokoje”.
Bardzo się tego boję, bo każdy mówić umie,
lecz co setny - rozumie, że ściany domu trzeszczą!
Na gębach - słowa wieszcze !
„O! Polsko!” - długo jeszcze?
„O! Polsko!?” - kiedy wreszcie przestanie się na Plantach
stawiać pomnik lapanta?
Czemu pluć sobie w kasze? Co? Te już też nie nasze?!

Z dala od tego tłoku patrzę na wszystko, z boku;
...na lapanty na górze, i na rysy na murze,
i na wyrwy w cokole, i ten śmietnik na dole,
gdzie zamiast „honor” dziecko woli mówić : „pień.ń. w.dole” ...
Po co mu wzór Konrada, gdy w modzie kant i zdrada... ?
Mądre mamy maleństwo... Gdy popłaca szalbierstwo
woli bić niż być bitym, takim... rzecz-pospolitym,
zawsze dzielnym i wiernym, zaszczytów niepazernym,
dumnym z tradycji przodków - co ją teraz w wychodku
upieprzoną w głupocie zawieszono przy płocie;
woli   zostać lapantem niż takim - zwykłym, szarym,
uczciwym , pełnym wiary i otuchy serdecznej,
rzecz - pospolitym , rzecz - nie...
rzecz - nie...niepospolitym palantem .....

Co dziecku powiesz, Matko? Matko Polsko?
Jak długo można glupotą naszą karmić lepantów stado,
... czy hańbą, czy zasługą, że Lapantowi pomnik
stawiamy dziś na Plantach?
Jakiż go twórca tworzy ...?
Palant... !
Ojciec Lapanta!

                                         czerwiec 2004

Jacek Suchowicz

zjedz bezowy tort

oj chyba prysły zmysły
i wskaźnik uczuć zwiądł
żar w sercu dawno wystygł
a chuć odeszła w kąt

z miłości popiół został
w śmietniku wspomnień zgliszcz
już się musimy rozstać
bobrowa pękła nić

nie wskrzesi żaru pragnień
obfity ciała kształt
co było to przepadło
nie pora mi na żart

i na nic garść wymówek
ani fontanna łez
oszczędźmy niedomówień
ten pies już dawno zdechł

a serca nie rozpali
nawet największy czort
najlepiej porzuć żale
i zjedz bezowy tort

Maciej Krzysztof Dąbrowski

Milimetr ...
____________________

Budzę się,
wtulony w ciebie...
Co do milimetra wykorzystana
bliskość nasza...

Budzi się wraz ze mną
- jeszcze senna jak ja
tą sennością co trwa i trwa
- wciąż niewyspaną...

Krzyczy -
nie wstawaj!
Wtul się bardziej...
jeszcze bardziej...
aż po... minus milimetr...
........
Tak chcę...
Co rano.

Piotr Łączyński

Przebudzenie

Wolo! Jesteś kobietą, matką przełamania
Łożyskiem macicy karmisz embriony myśli
Wolo! Pola obradzasz soczystymi ideami
Obfitą piersią pompujesz mleko niezgody

Wolo! Matczynym łonem tulisz zdziczałe stado
W cieplarni ciała do snu układasz filozofów
Ich zimnym twarzom, dłoniom pełnym gniewu
usta przydajesz otuchą, jesteś wieczności ogniskiem

Wolo! Zbudziłaś nasz oddech, choć piersi krępuje
łańcuch pokory, twardym łożem łokcie mych braci
Znajome ciepło, nie wszyscy powrócą gorącym sercem
Wojna, lustrzany portret Woli, przyniesie powiew ulgi

Wojno! Matko tworzenia, wyrzuć iskry z oczu
Niech spłoną kajdany spisane pasterską ręką
Wojno! Prawdy pożogą goisz rany upokorzenia
Bolesne pieczęci wypalone ręką świętych katów

A baranek stanie ofiarą naszego stada
Nikt tutaj nie pragnie jego miłosierdzia
Czysty ogień pochłonie ducha tyranii
Wolo! Narodzisz się nowym życiem

Jerzy Paruszewski

Z CYKLU: „LEGLĘDY”,
CZYLI GLĘDZENIE O LEGENDACH
JAK BAZYLISZEK
„NA SWOJE” WYSZEDŁ

Gdy zapadał nocy mrok,
Zjawiał się straszliwy smok.
Kto napotkał jego wzrok,
Wpadał wnet w śmiertelny szok:
Nie mógł ruszyć się na krok,
W przód, w tył, ani nawet w bok!
Minął tak niejeden rok,
Aż powstała góra zwłok,
Stercząc, jak koszmarny kok...
Smok, wyszedłszy na jej stok,
Rzekł: „Paskudny tutaj tłok,
Idę - żegnam Was: cmok, cmok!”