Grodzisk Mazowiecki

ROTA 1. Nie rzucim ziemi skąd nasz ród,             Nie damy pogrześć mowy,          Polski my naród, polski lud,          Królewski szczep piastowy.          Nie damy by nas zniemczył wróg!          Ref.:Tak nam dopomóż Bóg!               Tak nam dopomóż Bóg!          2. Do krwi ostatniej kropli z żył            Bronić będziemy ducha,         Aż się rozpadnie w proch i w pył         Krzyżacka zawierucha.         Twierdzą nam będzie każdy próg,          3. Nie damy miana Polski zgnieść,            Nie pójdziem żywo w trumnę         W Ojczyzny imię i w jej cześć         Podnosim czoła dumne.         Odzyska ziemię dziadów wnuk.   4. Nie będzie Niemiec pluł nam w twarz,  Ni dzieci nam germanił!  Orężny wstanie hufiec nasz,  Duch będzie nam hetmanił.  Pójdziem, gdy zabrzmi złoty róg.        MASZERUJĄ STRZELCY 1. Maszerują strzelcy, maszerują,           Karabiny błyszczą szary strój             A nad nimi drzewa salutują                 Bo za naszą Polskę idą w bój.  Nie noszą lampasów i szary ich strój  Nie noszą ni srebra, ni złota,                Lecz w pierwszym szeregu podąża na bój,  Piechota, ta szara piechota. (ref)                   2. Idą, a w słońcu kołysze się stal,  Dziewczęta zerkają zza płota,  A oczy ich dumnie utkwione są dal,  Piechota, ta szara piechota. (ref) 3. Nie grają im surmy, nie huczy im róg,  A śmierć im pod stopy się miota,  Lecz w pierwszym szeregu podąża na bój  Piechota, ta szara piechota. (ref.)

MY PIERWSZA BRYGADA  1. Legiony to żołnierska nuta,   Legiony to ofiarny stos,             Legiony to żołnierska buta,      Legiony to straceńców los            My Pierwsza Brygada,         Strzelecka gromada,             Na stos rzuciliśmy                 Nasz życia los,                       Na stos, na stos!                     2. O, ile mąk, ile cierpienia,  O, ile krwi, wylanych łez,  Pomimo to nie ma zwątpienia,  Dodawał sił wędrówki kres.       3. Krzyczeli, żeśmy stumanieni,  Nie wierząc nam, że chcieć - to móc!  Laliśmy krew osamotnieni,  A z nami był nasz drogi Wódz!          4. Nie chcemy dziś od was uznania,  Ni waszych mów ni waszych łez,  Już skończył się czas kołatania  Do waszych serc, do waszych kies!         5. Umieliśmy w ogień zapału  Młodzieńczych wiar rozniecić skry,  Nieść życie swe dla ideału  I swoją krew i marzeń sny.             6. Potrafim dziś dla potomności  Ostatki swych poświęcić dni,  Wśród fałszów siać siew szlachetności,  Miazgą swych ciał żarem swej krwi.       PRZYBYLI UŁANI POD OKIENKO  1. Przybyli ułani pod okienko (2X),            Stukają, wołają: Puść, panienko! (2X) 2 .- O Boże, a cóż to za wojacy? (2x)  - Otwieraj, nie bój się, to Czwartacy! (2x) 3. - Przyszliśmy napoić nasze konie,(2x)  - Za nami piechoty pełne błonie. (2x) 4. - O Jezu, a dokąd Bóg prowadzi? (2x)  - Warszawę odwiedzić byśmy radzi.

SERCE W PLECAKU  1. Z młodej piersi się wyrwało,  w wielkim bólu i rozterce,        I za wojskiem poleciało,         Zakochane czyjeś serce.       Żołnierz drogą maszerował,  Nad serduszkiem się użalił,  Więc je do plecaka schował,  I pomaszerował dalej Ref: Te piosenkę, tę jedyną, Śpiewam dla ciebie dziewczyno, Może także jest w rozterce, Zakochane twoje serce? Może potajemnie kochasz, I po nocach tęsknie szlochasz? Tę piosenkę, tę jedyną, śpiewam dla ciebie dziewczyno. 2. Poszedł żołnierz na wojenkę, Poprzez góry, lasy, pola. I ze śmiercią szedł pod rękę, Taka już żołnierska dola. A choć go trapiły wielce, Kule gdy szedł do ataku, Żołnierz śmiał się bo w plecaku, Mijał w zapasie drugie serce ROZSZUMIAŁY SIĘ WIERZBY PŁACZĄCE 1. Rozszumiały się wierzby płaczące, Rozpłakała się dziewczyna w głos, Od łez oczy podniosła błyszczące, Na zołnierski, na twardy życia los. ref.: Nie szumcie, wierzby nam,    Z żalu, co serce rwie,             Nie płacz, dziewczyno ma,     Bo w partyzantce nie jest źle. Do tańca grają nam Granaty, wisów szczek, Śmierć kosi niby łan, Lecz my nie znamy, co to lęk. 2. Błoto, deszcz czy słoneczna spiekota, Zawsze słychać miarowy, równy krok, Maszeruje ta leśna piechota, Na ustach śpiew, spokojna twarz, pogodny wzrok. 3. I choć droga się nasza nie kończy, Choc nie wiemy, gdzie wędrówki kres, Ale pewni jesteśmy zwycięstwa,    Bo przelano juz tyle krwi i łez.

OJCZYZNO MA! 1. Tyle razy pragnęłaś wolności  Tyle razy tłumił ją kat                     Ale zawsze czynił to obcy            A dziś brata zabija brat                  Ref.: Ojczyzno ma!                          Tyle razy we krwi skąpana           Ach jak wielka dziś Twoja rana   Jakże długo cierpienie twe trwa    2. Biały orzeł znów skrępowany Krwawy łańcuch zwisa u szpon Lecz już wkrótce zostanie zerwany Bo wolności uderzył dzwon   3. O Królowo Polskiej Korony Wolność, pokój i miłość racz dać By ten naród boleśnie dręczony Odtąd wiernie przy Tobie trwał   Ref.:O Matko ma! Tyś Królową Polskiego narodu TyŚ wolnością w czasie niewoli I nadzieją, gdy w sercach jej brak ŻEBY POLSKA BYŁA POLSKĄ I 1. Z głębi dziejów, z krain mrocznych,  Puszcz odwiecznych, pól i stepów,    Nasz rodowód, nasz początek,          Hen od Piasta, Kraka, Lecha.          Długi łańcuch ludzkich istnień          Połączonych myślą prostą.               ref.: Żeby Polska, żeby Polska!        Żeby Polska była Polską!   2. Wtedy, kiedy los nieznany Rozsypywał nas po kątach, Kiedy obce wiatry grały, Obce orły na proporcach- Przy ogniskach wybuchała Niezmożona nuta swojska. 3. Zrzucał uczeń, portret cara,             Ksiądz Ściegienny wznosił modły,  Opatrywał wóz Drzymała,                 Dumne wiersze pisał Norwid.         I kto szablę mógł utrzymać              Ten formował legion, wojsko.          4. Matki, żony w mrocznych izbach Wyszywały na sztandarach Hasło: "Honor i Ojczyzna" I ruszała w pole wiara. I ruszała wiara w pole Od Chicago do Tobolska.

WARSZAWIANKA 1831                                    1. Oto dziś dzień krwi i chwały              Oby dniem wolności był                  W tęczę Franków orzeł biały               Patrząc lot swój w niebo wzbił        Słońcem lipca podniecany                   Woła na nas z górnych stron:         Powstań Polsko, skrusz kajdany       Dziś twój tryumf, albo zgon!             ref.: Hej, kto Polak na bagnety!          Żyj swobodo, Polsko żyj!            Takim hasłem cnej podniety       Trabo nasza wrogom grzmij       Trabo nasza wrogom grzmij.      2. Na koń! - woła Kozak mściwy, Karcić bunty Polskich rot, Bez Bałkanów są ich niwy, Wszystko zmiecie jeden lot! Stój! za Bałkan pierś ta stanie, Car wasz marzy plony lup Z wrogów naszych nie zostanie Na tej ziemi, chyba trup! 3. Droga Polsko Dzieci twoje Dziś szczęśliwych doszły chwil Od tych sławnych, gdy ich boje Wieńczył Kremli, Tybr i Nil. Lat dwadzieścia nasze męże Los po obcych ziemiach sial, Dziś, o Matko, kto polęże, Na twym łonie będzie spał. 4. Stań Kościuszko! Ugodź w serca Co litością mamić śmią Znał tę litość ów morderca, Który Pragę zalał krwią?

Niechaj krew ta krwią dziś płaci Niech nie zrosi grunt, zły gość Laur męczeński naszych braci Bujniej po niej będzie róść. 5. Toć Polaku bój zacięty, Uledz musi dumny car, Pokaz jemu pierścień święty, Nieugiętych Polek dar. Niech to godło ślubów drogich Wrogom naszym ruszy grób Niech krwią zlane w bojach srogich Nasz z wolnością świadczy ślub. 6. O, Francuzi! Czyż bez ceny Rany nasze dla was są? Spod Marengo, Wagram. Jeny, Drezna, Lipska, Waterloo Świat was zdradzał, my dotrwali, Śmierć czy tryumf, my gdzie wy! Bracia! my wam krew dawali, Dziś wy dla nas nic prócz łzy? 7. Wy przynajmniej, coście legli, W obcych krajach za kraj swój, Bracia nasi, z grobów zbiegli, Błogosławcie bratni bój. Lub zwyciężem, lub gotowi, Z trupów naszych tamże wznieść By krok spóźnić olbrzymowi, Co chce światu pęta nieść. 8. Grzmijcie bębny, ryczcie działa Dalej dzieci w gęsty szyk Wiedzie hufce wolność, chwała, Tryumf błyska w ostrzu pik! Leć nasz orle w górnym pędzie, Sławie, Polsce, światu służ! Kto przeżyje, wolnym będzie, Kto umiera, wolny już.